لیلای لیلی

     شور شیدایی خود عالمی است که نصیب هرکسی نمی شود و آنکه نصیبش شده اگر توان نداشته باشد غالب تهی می کند. باید مرد میدان باشی تا توان دیده دوختن به نگاری مه پاره داشته باشی و در دم قالب تهی نکنی. چه بسیار عشاق سینه چاکی که از دیده، سوختن را آغاز نمودند و راهشان به همانجا کشید که پروانه ی مدهوش شمع. برای همین است که می گویند آنکه نچشیده نمی داند. از همین رو فرمود: آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم ...

پس برای عاقبتم دعا کن ...